| |
Αποκαλυπτικό πόρισμα
του ιατροδικαστή Φ. Κουτσάφτη
Καραϊσκάκης:
Η «δολοφονία» ενός επαναστάτη
Η φιέστα που πραγματοποιήθηκε στο Μαυρομάτι Καρδίτσας για την 174 επέτειο από το θάνατο του Γεωργίου Καραϊσκάκη, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, φάνηκε να καλύπτει τις μαρτυρίες για μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Ως ελάχιστο φόρο τιμής στον μεγάλο επαναστάτη το PRISMAONLINE παρουσιάζει και πάλι το αποκλειστικό πόρισμα του ιατροδικαστή Φίλλιπου Κουτσάφτη που συνηγορεί ότι ο Καραϊσκάκης έπεσε από... ελληνικό βόλι.
22/3/2001 5:34:48 μμ
Αρης Χατζηστεφάνου
4 Μαίου 1827: Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης τραυματίζεται βαριά, κατά τη διάρκεια ασήμαντης μικροσυμπλοκής κοντά στο Φάληρο. Εκτοτε, ένα ερώτημα απασχολεί τους ιστορικούς: Σκοτώθηκε από τουρκικό βόλι ή δολοφονήθηκε από έμμισθους εκτελεστές των Βρετανών και της ελληνικής ηγεσίας; Με τη βοήθεια του γνωστού ιατροδικαστή Φίλιππου Κουτσάφτη, επιχειρούμε να εκδώσουμε το δικό μας... πόρισμα, αναλύοντας εκ νέου τις ιστορικές μαρτυρίες.
Η γνωμάτευση του κ. Κουτσάφτη στηρίχθηκε στην παρακάτω περιγραφή από το βιβλίο «Καραϊσκάκης» του μεγάλου ιστορικού Δημήτρη Φωτιάδη.
«Ο Καραϊσκάκης βρισκόταν στο κέντρο της καβαλαρίας μας, περιτριγυρισμένος ολούθε από δικούς μας. Και να, τρώει ένα βόλι στο βουβώνα από τα πλάγια κι ομπρός, από τ' αριστερά προς τα δεξιά κι από πάνω προς τα κάτω. Πέφτει από τ' άλογο. Τρέχουν οι καβαλάρηδές μας να τον συντρέξουν.
- Δεν είναι τίποτα! Τους φωνάζει και μ' όση δύναμη τ' απόμενε ξανακαβαλικεύει.
Πισωδρομούνε σιγά και μ' όλη την τάξη. Μα, σαν έφτασαν εκεί όπου έπειτα στήσανε το μνημείο του, πίσω από το σημερινό σταθμό του ηλεκτρικού σιδεροδρόμου στο Νέο Φάληρο, δεν μπορεί πια να κρατηθεί πάνω από το άλογο και ξεπεζεύει. Του λένε να τον πάνε σηκωτό, μ' αυτός αρνιέται. Δε θέλει να τρομάξει το ασκέρι πως είναι του θανατά.
Αυτός μπροστά κι ολόγυρά του καπεταναίοι, μπουλούξηδες και παλικάρια ξεκινάνε με τα πόδια, όσο που με την απαλάμη του κρατάει τη λαβωματιά του.
Αφού ανέβηκαν τον ανήφορο, τονε συμβουλεύουνε να πάγει πάνω στα καράβια, για να 'χει πιότερη φροντίδα κι ησυχία να τονε δούνε οι γιατροί.
- Ενα πράμα μονάχα σας παρακαλώ, μην αφήσετε Φράγκο γιατρό να 'ρθει κοντά μου.
[?] Τούτη τη φορά μονάχα δεν ήθελε να πέσει στα χέρια των Φράγκων γιατρών, γιατί, όπως θα δούμε, σχημάτισε την πεποίθηση πως δεν χτυπήθηκε από τους Τούρκους, μα δολοφονήθηκε και φοβήθηκε μην τον αποτελειώσουν οι γιατροί του Κόχραν και του Τσωρτς».
Τις απόψεις του μεγάλου Ελληνα ιστορικού Φωτιάδη συμμερίζονται αρκετοί συνάδελφοί του, σύγχρονοι αλλά και μεταγενέστεροι του Καραϊσκάκη.
Ο Κασομούλης κάνει σαφείς υπαινιγμούς για το ενδεχόμενο δολοφονίας, ενώ ο Βλαχογιάννης προχωρεί ένα βήμα παραπέρα, υποστηρίζοντας, χωρίς ενδοιασμούς, ότι τον «γιο της Καλογριάς» δολοφόνησαν πληρωμένοι μπράβοι του Μαυροκορδάτου. Την περίπτωση της δολοφονίας φαίνεται να υποστηρίζει και ο Τάσος Βουρνάς στο βιβλίο τού οποίου «Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας» παρουσιάζεται η εξής φράση του μεγάλου πολέμαρχου: "Ξέρω ποιος μου το 'κανε αυτό κι αν ζήσω, παίρνουμε χάκι (εκδίκηση)"».
Το πόρισμα Κουτσάφτη
Τι έχει να πει, όμως, για την υπόθεση ένας κορυφαίος Ελληνας ιατροδικαστής; Ποια είναι τα στοιχεία που μπορεί να προσφέρει μία ιατροδικαστική έρευνα, που γίνεται με καθυστέρηση... 173 χρόνων;
«Ξεκινώντας», αναφέρει ο κ. Κουτσάφτης, «θα ήθελα να τονίσω ότι γίνεται μια διάγνωση με πάρα πολλά ιατροδικαστικά κενά. Με κάθε επιφύλαξη, λοιπόν, μπορούμε να εξαγάγουμε τα εξής συμπεράσματα: Πρώτον, η πύλη εισόδου του τραύματος είναι η αριστερή βουβωνική χώρα.
Δεύτερον, η βολίδα είχε φορά από μπροστά αριστερά και άνω, προς τα πίσω δεξιά και κάτω.
Τρίτον, το θύμα, σαν στόχος, ήταν πολύ δύσκολος εκ των έξω, καθώς περιστοιχιζόταν από συντρόφους του που ήταν και αυτοί πάνω σε άλογα. Τέταρτον, ο πυροβολισμός πρέπει να έγινε από διαφορετικό ύψος.
Στο σημείο αυτό, διακρίνουμε δύο περιπτώσεις: α) Εάν έγινε από μεγάλη απόσταση, τότε ο σκοπευτής πρέπει να ήταν σε κάποιο δέντρο ή σε κάποια μάντρα, θα λέγαμε δηλαδή σήμερα ότι ήταν ένας ελεύθερος σκοπευτής, β) Εάν έγινε από μικρή απόσταση, πρέπει να τον πυροβόλησε κάποιος από τον περίγυρό του, με την προϋπόθεση κατά τη στιγμή του πυροβολισμού να είχε σηκωθεί όρθιος πάνω στο άλογο. Δηλαδή, δεν πυροβόλησε καθήμενος. Και οι δύο εκδοχές στηρίζονται, δεδομένου ότι δεν γνωρίζουμε την απόσταση του πυροβολισμού. Βέβαια, δεν μπορεί να αποκλειστεί και η εκδοχή του αποστρακισμού της σφαίρας σε κάποια επιφάνεια.
Παρουσιάζουμε τρεις εκδοχές, γιατί δεν γνωρίζουμε την απόσταση και την κατάσταση του πυροβολισμού και, φυσικά, δεν είδαμε το τραύμα. Μου έκανε, πάντως, ιδιαίτερη εντύπωση αυτό ακριβώς που γράφει ο Φωτιάδης, ότι ο Καραϊσκάκης βρισκόταν στο κέντρο και ήταν "περιτριγυρισμένος ολούθε από δικούς μας".
Θα πρέπει, τέλος, να σημειωθεί το εξής: Το γεγονός ότι ανέβηκε και πάλι στο άλογό του, όπως αναφέρεται, συνηγορεί στο ότι το τραύμα δεν ήταν άμεσα θανατηφόρο, άρα, μπορεί να ήταν πράγματι στη βουβωνική χώρα. Σημειώθηκε, δηλαδή, αιμορραγία για μεγάλο χρονικό διάστημα, πριν πεθάνει, οπότε πράγματι ήταν σε θέση να συζητεί ή ακόμη και να αρνείται να τον δουν ξένοι γιατροί».
Η «πολιτική» διάγνωση
Κάθε επιστημονική προσπάθεια εξιχνίασης του θανάτου του Καραϊσκάκη, όμως, ακόμη και εάν προέρχεται από έναν κορυφαίο ερευνητή, όπως ο κ. Κουτσάφτης, απαιτεί μία παράλληλη πολιτική εκτίμηση των γεγονότων της εποχής. Αφήσαμε το δύσκολο αυτό έργο στον ίδιο τον Δημήτρη Φωτιάδη, παραθέτοντας αυτούσιο απόσπασμα από το βιβλίο του.
«Ο Κόχραν κι ο Τσωρτς μέσα στις λίγες ημέρες που βρίσκονταν στον Πειραιά, κατάλαβαν πως ένας είχε τη δύναμη να αντιταχθεί στα σχέδιά τους, ο Καραϊσκάκης. Η εντολή που είχανε πάρει ήταν να πνιγεί η επανάσταση στη Στερεά, για να μπορέσει η Αγγλία να πετύχει το διπλωματικό της παιχνίδι, τον περιορισμό δηλαδή του απελευθερωτικού κινήματος του Μοριά, για να 'χει το μικρό, αδύναμο και μισοανεξάρτητο ναυτικό κράτος που θα δημιουργούνταν κάτω από τον έλεγχό της.
Με το πέσιμο του Μεσολογγίου, το 1826, που όπως μας βεβαιώνει στα απομνημονεύματά του ο Σπυρομήλιος, η κυβέρνηση Κουντουριώτη -Μαυροκορδάτου τ' άφησε ξεπίτηδες αβοήθητο, το 'χε πετύχει. Μα, να που ο αγράμματος και αρρωστιάρης αυτός καπετάνιος σήκωσε, με μια χούφτα γυμνούς και πεινασμένους αγωνιστές, πάλι στα άρματα στη Ρούμελη. Και σαν να μην έφτανε τούτο το κακό που χάλαγε τα σχέδια των Εγγλέζων, τώρα, ο ίδιος αυτός "παράξενος" πολεμάρχης, πάγαινε να καταστρέψει τον Κιουταχή και να ελευθερώσει ολόκληρη τη Στερεά Ελλάδα.
Επρεπε με κάθε τρόπο το ελληνικό στράτευμα του Πειραιά να νικηθεί και το στρατόπεδο να σκορπίσει. Το μέγα όμως εμπόδιο στεκόταν πάλι ο Καραϊσκάκης. Οσο και αν αντέδρασαν ο Κόχραν και ο Τσωρτς στο σωστό σχέδιό του, που θα ανάγκαζε τον Κιουταχή να παρατήσει την πολιορκία της Αθήνας και να φύγει, φοβόταν πως ίσως τούτος ο διαβολάνθρωπος, που τόσο λίγο τους λογάριαζε, θα κατάφερνε να σώσει την Αθήνα. Βγάλανε λοιπόν το συμπέρασμα, πως ο Καραϊσκάκης ήταν πολύ επικίνδυνος για τα συμφέροντα της Αγγλίας στη Μεσόγειο. Επρεπε να λείψει από τη μέση. Πρόθυμο βέβαια συνεργό στους εγκληματικούς σκοπούς τους βρήκαν τον θανάσιμο εχθρό του ήρωα, τον Μαυροκορδάτο.
Η εχτέλεση του σατανικού τους σχεδίου αρχίζει πριν ακόμα φτάσουν στον Πειραιά, με τη στρατολογία πλερωμένων σωμάτων που θα 'ταν αφοσιωμένα σε αυτούς, κάτω από τη διοίκηση του ανιψιού του Κόχραν συνταγματάρχη Υρκυχαρτ [?].
Αφού δεν τον ξέκαναν οι αρβανίτες που τον είχαν όμηρο στα χέρια τους, δεν απόμενε άλλο παρά να τον ξεκάνουν πάνω στη μάχη, με τον τόσο γνωστό μπαμπέσικο τρόπο. Το πράμα δεν στεκόταν καθόλου δύσκολο, γιατί ο Καραϊσκάκης δεν ήταν από τους αρχηγούς που έμεναν πίσω, μα κινδύνευε πρώτος ανάμεσα στους πρώτους [?].
Ποιο στέκεται το συμπέρασμα απ' όλα αυτά; Μα το 'χεις βγάλει πια εσύ ο ίδιος, φίλε μου αναγνώστη.
Ο Καραϊσκάκης έπεσε θύμα της εγγλέζικης πολιτικής στην Ελλάδα και εμπνευστές της σατανικιάς δολοφονίας του στάθηκαν ο Κόχραν, ο Τσωρτς κι ο Μαυροκορδάτος».
|
|
|
